Mama, blijft Judith nu voor altijd bij ons wonen?

Uit deze uitspraak wordt wel weer heerlijk duidelijk dat kinderen alles proberen te bevatten in de wereld om hen heen, maar eigenlijk nog geen idee hebben van tijd en levensloop. Elina en Noemi vroegen zich niet zo lang geleden af of ik nu voor altijd bij hen zou blijven. Hier voegden ze nog aan toe of ik dan zou blijven totdat zij dood gingen.. Romana vertelde mij hier later over en we hebben wel even flink gelachen. Geweldig toch?

Inmiddels is er alweer 1,5 week verstreken na het schrijven van mijn laatste blog. Wat gaat de tijd toch snel. Ik zal jullie dit keer weer meenemen in mijn belevenissen hier (mocht je dat interessant vinden ;). 

Zoals velen van jullie misschien wel weten is haren vlechten bij anderen een van mijn favoriete bezigheden. Nou de kids hier vinden freubelen met de haren van een ander ook geweldig. Een onderdeel dat dan ook vaak terugkomt bij het ochtendritueel is het doen van elkaars haren. Hier dus aan de slag met spangeli's(knipjes) en gummeli's (strikjes) en zie hier het resultaat; 

Naast met haren freubelen kan Noemi ook urenlang knutselen en tekenen. Vorige week heb ik nog met de kinderen brooddeeg gemaakt en dat was vonden ze super. Alleen het maken van brooddeeg is natuurlijk al heel erg leuk. Van het brooddeeg hebben we verschillende dingen voor in de speelkeuken gemaakt. En in een Zwitserse speelkeuken mag een braadworst natuurlijk niet ontbreken. Dit weekend gaan we het brooddeeg schilderen. Daar kijken de kinderen al naar uit. 

Afgelopen weekend was een relaxed weekend. Ik had niet veel gepland en dat is ook weleens lekker. Zaterdag's ben ik met Romana en de kids naar de umzug (optocht) van OLMA geweest. OLMA is een grote beurs met als hoofdthema het boerenleven. Maar eerst terug naar de umzug. 's Morgens in de kou op weg naar Sankt Gallen in een bomvolle bahnli (kruising tussen een tram en een trein). We vonden een mooi plekje aan de kant van de weg en toen was het wachten geblazen. De kinderen stonden te trappelen van enthousiasme toen de eerste personen voorbijkwamen, politie te paard ;). Daarna volgende vele verschillende onderdelen. Wagens met jodelkoren, alphoornblazers, de mannenkookclub met typische zieger (heel vies!), verkleedde mensen en niet te vergeten wat drumbands en fanfarekorpsen die hier geloof ik niet leren hoe ze in de maat moeten lopen. Verder werden we nog flink te grazen genomen door een 'heks' die zich achter ons had verstopt en die ons ontzettend liet schrikken. Aan het eind kwamen er ook nog wat dieren voorbij en een hele stoet met mensen die koebellen droegen, dat was gaaf om te zien en te horen. 

Het begin van de umzug

de herfst begint

Na de optocht werden we opgehaald door Marcel, met de nieuwe auto (verhaal volgt laten!) om een bezoek te brengen aan de ouders van Marcel. Ik was ook van harte uitgenodigd, dus ging gezellig mee. De ouders van Marcel wonen in een leuk plaatsje aan de andere kant van Sankt Gallen genaamd Engelburg. Marcel is in het huis waar zijn ouders nu nog wonen opgegroeid en ik werd dus ingewijd in alle familierituelen (geloof me dat zijn er veel) en kreeg natuurlijk een uitgebreide rondleiding door het huis. 

Nu over naar de auto : aangezien de familie Tremp een 3e verwacht in Februari werd er al langs gespeculeerd over het kopen van een nieuwe auto. Ik geloof dat dat haast een grotere bevalling is dan het krijgen van een kind. Toen ik nog in Nederland was was Marcel al aan het zoeken naar een auto en tot 2 weken geleden heeft hij iedere avond het internet afgezocht naar een geschikte gezinsauto. Uiteindelijk is het een volkswagen Sharan geworden. Fijne auto en genoeg plaats voor mij. In de vorige auto paste ik namelijk net tussen de twee kinderzitjes in. Ook het afhalen van de auto had nog wat voeten in de aarde. Je hebt hier namelijk een auto ausweis (paspoort) nodig om een nummerplaat uit te kunnen kiezen en de auto mee te kunnen nemen. Wat bleek nou, dat paspoort was nog bij een collega van Marcel. Gelukkig kon de collega van Marcel het paspoort naar Marcel zijn zusje brengen. En Marcel zijn zusje (Daniela) en ik zouden elkaar dan treffen bij de OLMA. Voor echte Sankt Gallers, of mensen die hier uit de buurt komen is de OLMA namelijk het hoogtepunt van het jaar. Er zijn zelfs mensen die er vakantie voor nemen. Daniela is zeker al 3 dagen naar OLMA geweest en dat was dus de plek bij uitstek om elkaar te treffen. Bij de ingang van OLMA aangekomen probeerde ik Daniela te bellen, maar het nummer bleek niet bereikbaar. Ook latere pogingen mislukten en Romana, waar ik tussendoor contact mee had, kreeg haar ook niet te pakken. Romana dus Marcel gebeld, Marcel zijn moeder, de moeder van Marcel heeft toen uitgevogeld met wie Daniela bij de OLMA was, heeft de moeder van die vriendin gebeld, die vervolgens die vriendin zelf heeft gebeld, zodat Daniela uiteindelijk mij kon bellen. Snappen jullie het nog? Het komt er dus op neer dat er een heleboel telefoontjes nodig waren, en driekartier tijd om uiteindelijk elkaar aan de telefoon te spreken en elkaar te treffen voor het overhandigen van het autopaspoort. Na het overhandigen van het paspoort hebben we nog even een drankje gedaan bij de bierstand. Voor mij overigens alcohol vrij, want ook het Zwitserse bier drink ik niet graag. Daar troffen we nog wat bouwvakkers met wie we in gesprek waren. Die bouwvakkers hadden ook ooit een project in Nederland gedaan, maar het enige wat ze er van onthouden hebben zijn geloof ik de woorden die niet in mijn woordenboek voorkomen. Dan weet je vast wel welke woorden ik bedoel. 

Ik begin qua OLMA overigens al aardig in te burgeren, aangezien ik gisteren naar de OLMA geweest ben en waarschijnlijk zaterdag weer ga. Gisteren was de eerste keer dat ik daadwerkelijk naar binnen geweest ben. Binnen zijn verschillende hallen met uiteenlopende zaken. Zo is er een veehal, waar een reuzenstier stond, een drankhal en verschillende halen met huishoud en landbouwapparaten/producten. Ook zijn er verschillende shows in de arena, waar dieren tentoongesteld worden, varkensrennen gehouden worden en nog veel meer. Het heeft wel iets weg van de huishoudbeurs alleen dan ook voor mannen. Jong en oud lopen er rond. Gelukkig was het gisteren gemoedelijk, want het kan ook onwijs druk zijn. En vooral in de 'drankhal' waar men wijn kan proeven en kopen en natuurlijk bier kan drinken wordt de sfeer er dan niet echt beter op. Wat wel leuk is is dat je overal dingen kan proeven. Kaas, chocola noem het maar op en alles typisch Zwitsers of in Zwitserland geproduceerd. 

reuzenstier

rechts Louisa, gezelligheid erbij!

klaar voor een ritje in het reuzenrad

Afgelopen zondag heb ik nog een leuke wandeling gemaakt naar de top van een heuvel hier in de buurt. Heerlijk om zo de zondagochtend te beginnen, vooral met een zonnetje erbij. Voor de kinderen is het geen probleem om een eind te lopen en die vermaken zich wel met rennen, spelletjes spelen, pauze houden, paddestoelen zoeken enz. We vonden trouwens een super mooie vliegenzwam in het bos op de heuvel. Boven aangekomen hebben we in het restaurant daar wat gegeten en gedronken, waarna we huiswaarts gingen. Het uitzicht was wederom super mooi. Wanneer het mooi weer is kan je de bergen van Oostenrijk aan de ene kant zien en aan de andere kant de Bodensee en een deel van Duitsland. 

oooh!

tijd voor pauze

Maandag was het weer totaal anders. Toen ik mijn gordijnen opende wachtte mij namelijk een grote verassing; het sneeuwde. Bij ons was het vooral natte sneeuw die viel, maar in de verte zag ik duidelijk witte heuvels en bergtoppen. Zo vroeg. Begint de winter nu al? De volgende dag scheen de zon gelukkig weer, maar was het nog wel koud. Heerlijk winterweer. Nu is de herfst weer terug en is het aangenaam warm buiten. Ik ben dan ook heerlijk de hele dagen buiten met kinderen. Kastanjes zoeken, stoepkrijten, naar de speeltuin, boodschappen doen, een wandeling maken of gewoon lekker voor het huis met de poppen spelen.

De eerste sneeuw is te zien ;) 

Sinds maandag heb ik er ook nog twee dagen per week een oppaskindje bij. Ze komt in ieder geval volgende week ook nog twee dagen en het gaat super goed. Ik vind het wel erg gezellig om er nog een kind bij te hebben en Noemi, Elina en Louise (zo heet the special quest) spelen ontzettend leuk met elkaar. Daarnaast kan ik hierdoor mooi een beetje bijverdienen en dat is ook nooit weg. 

Jippiee! We gaan naar buiten 

Ingehuurde huishoudsters

Ik merk nu dat ik me ook steeds meer thuis ga voelen in de buurt. Ik leer steeds meer mensen kennen en kan nu ook een goed gesprek voeren in het Duits. Afgelopen dinsdag was ik nog bij een gezin hier in de buurt om thee te drinken. Gezellig met de moeder gekletst die lang als lerares gewerkt heeft en nu werkt in een Spielgruppe (soort peuterspeelzaal). Zij komt oorspronkelijk uit Basel en vertelde mij over deze stad. Over twee weken is daar een herfstmarkt, die erg bekend en groot is. Ik denk dat ik dan maar eens die kant op ga. Ze vertelde me al over leuke winkeltjes, plekken waar je thee kan drinken, dus ik krijg al helemaal zin om te gaan. Ondertussen speelden de kinderen heerlijk met elkaar. Elin en Valentin (de kinderen waar we op bezoek waren) spelen super met Noemi en Elina. Ze kunnen eindeloos met elkaar vader en moedertje spelen. Zo leuk! En het telefoneren tussen Noemi en Elin is zo schattig. Als twee echte vriendinnen vertellen ze elkaar hele verhalen. 

Elin heeft daarin eindeloze fantasie en Noemi is daarin wat nuchterder. Dat merkte ik laatst ook nog toen we erg hadden gelachen op de lachstoel. Louise en Noemi verstopten zich onder een kleed, waarna ik erop ging zitten en zij natuurlijk begonnen te lachen. Hoogst verontwaardigd speelde ik het spel mee en noemde het tafereel 'de lachstoel'. Later tijdens het middageten wilde Noemi duidelijk nog iets kwijt; 'Judith, die lachstoel, dat waren Louise en ik hoor!' Haha.... 

Ook Elina is soms lekker down to earth. We zaten laatst tijdens het avondeten te spinnen dat de kinderen vanavond wel zelf naar bed konden gaan. Zelf kleren uittrekken, elkaar een verhaaltje vertellen. Zegt Elina opeens zeer serieus; 'Maar Mama dat gaat eenvoudig niet. Ik kan toch niet zelf mijn luier aantrekken!' :) 

Laat ik maar afsluiten met de blunder van de dag. Om half twee, toen ik net wilde beginnen aan het schrijven van mijn blog, hoorde ik een auto de oprit opkomen. Ik kijken wie het waren en de hoge heren netjes een hand geven. Daarbij noemde ik alleen mijn voornaam. Kreeg ik later de vraag of mijn achternaam Judith was. Oeps.....