En haar naam is: Pippa

Mijn eerste kussen is geboren en ik heb haar Pippa genoemd!
Heerlijk om eindelijk klaar te zijn met dit kussen. Ik ben er twee maanden geleden namelijk al mee begonnen. Tussendoor lonkten vele andere haakprojecten, die wat sneller klaar waren en daarom had het maken van dit kussen wat tijd nodig.

Ook al is het al half oktober, de zon schijnt hier nog volop en op het balkon aangrenzend aan mijn kamer, kan ik heerlijk haken. De kleuren van het kussen brengen vast in de winter ook nog een beetje zomer in mijn kamer. Nu maar eens gaan nadenken wat mijn volgende grote project wordt. Ik heb op internet al een gave gehaakte verjaardagstaart gezien, die ik erg graag wil haken. Het lijkt me namelijk onwijs leuk om zo;n taart te gebruiken voor als ik in de toekomst een baan heb gevonden in het onderwijs.

Zonnige groetjes!

Mama, blijft Judith nu voor altijd bij ons wonen?

Uit deze uitspraak wordt wel weer heerlijk duidelijk dat kinderen alles proberen te bevatten in de wereld om hen heen, maar eigenlijk nog geen idee hebben van tijd en levensloop. Elina en Noemi vroegen zich niet zo lang geleden af of ik nu voor altijd bij hen zou blijven. Hier voegden ze nog aan toe of ik dan zou blijven totdat zij dood gingen.. Romana vertelde mij hier later over en we hebben wel even flink gelachen. Geweldig toch?

Inmiddels is er alweer 1,5 week verstreken na het schrijven van mijn laatste blog. Wat gaat de tijd toch snel. Ik zal jullie dit keer weer meenemen in mijn belevenissen hier (mocht je dat interessant vinden ;). 

Zoals velen van jullie misschien wel weten is haren vlechten bij anderen een van mijn favoriete bezigheden. Nou de kids hier vinden freubelen met de haren van een ander ook geweldig. Een onderdeel dat dan ook vaak terugkomt bij het ochtendritueel is het doen van elkaars haren. Hier dus aan de slag met spangeli's(knipjes) en gummeli's (strikjes) en zie hier het resultaat; 

Naast met haren freubelen kan Noemi ook urenlang knutselen en tekenen. Vorige week heb ik nog met de kinderen brooddeeg gemaakt en dat was vonden ze super. Alleen het maken van brooddeeg is natuurlijk al heel erg leuk. Van het brooddeeg hebben we verschillende dingen voor in de speelkeuken gemaakt. En in een Zwitserse speelkeuken mag een braadworst natuurlijk niet ontbreken. Dit weekend gaan we het brooddeeg schilderen. Daar kijken de kinderen al naar uit. 

Afgelopen weekend was een relaxed weekend. Ik had niet veel gepland en dat is ook weleens lekker. Zaterdag's ben ik met Romana en de kids naar de umzug (optocht) van OLMA geweest. OLMA is een grote beurs met als hoofdthema het boerenleven. Maar eerst terug naar de umzug. 's Morgens in de kou op weg naar Sankt Gallen in een bomvolle bahnli (kruising tussen een tram en een trein). We vonden een mooi plekje aan de kant van de weg en toen was het wachten geblazen. De kinderen stonden te trappelen van enthousiasme toen de eerste personen voorbijkwamen, politie te paard ;). Daarna volgende vele verschillende onderdelen. Wagens met jodelkoren, alphoornblazers, de mannenkookclub met typische zieger (heel vies!), verkleedde mensen en niet te vergeten wat drumbands en fanfarekorpsen die hier geloof ik niet leren hoe ze in de maat moeten lopen. Verder werden we nog flink te grazen genomen door een 'heks' die zich achter ons had verstopt en die ons ontzettend liet schrikken. Aan het eind kwamen er ook nog wat dieren voorbij en een hele stoet met mensen die koebellen droegen, dat was gaaf om te zien en te horen. 

Het begin van de umzug

de herfst begint

Na de optocht werden we opgehaald door Marcel, met de nieuwe auto (verhaal volgt laten!) om een bezoek te brengen aan de ouders van Marcel. Ik was ook van harte uitgenodigd, dus ging gezellig mee. De ouders van Marcel wonen in een leuk plaatsje aan de andere kant van Sankt Gallen genaamd Engelburg. Marcel is in het huis waar zijn ouders nu nog wonen opgegroeid en ik werd dus ingewijd in alle familierituelen (geloof me dat zijn er veel) en kreeg natuurlijk een uitgebreide rondleiding door het huis. 

Nu over naar de auto : aangezien de familie Tremp een 3e verwacht in Februari werd er al langs gespeculeerd over het kopen van een nieuwe auto. Ik geloof dat dat haast een grotere bevalling is dan het krijgen van een kind. Toen ik nog in Nederland was was Marcel al aan het zoeken naar een auto en tot 2 weken geleden heeft hij iedere avond het internet afgezocht naar een geschikte gezinsauto. Uiteindelijk is het een volkswagen Sharan geworden. Fijne auto en genoeg plaats voor mij. In de vorige auto paste ik namelijk net tussen de twee kinderzitjes in. Ook het afhalen van de auto had nog wat voeten in de aarde. Je hebt hier namelijk een auto ausweis (paspoort) nodig om een nummerplaat uit te kunnen kiezen en de auto mee te kunnen nemen. Wat bleek nou, dat paspoort was nog bij een collega van Marcel. Gelukkig kon de collega van Marcel het paspoort naar Marcel zijn zusje brengen. En Marcel zijn zusje (Daniela) en ik zouden elkaar dan treffen bij de OLMA. Voor echte Sankt Gallers, of mensen die hier uit de buurt komen is de OLMA namelijk het hoogtepunt van het jaar. Er zijn zelfs mensen die er vakantie voor nemen. Daniela is zeker al 3 dagen naar OLMA geweest en dat was dus de plek bij uitstek om elkaar te treffen. Bij de ingang van OLMA aangekomen probeerde ik Daniela te bellen, maar het nummer bleek niet bereikbaar. Ook latere pogingen mislukten en Romana, waar ik tussendoor contact mee had, kreeg haar ook niet te pakken. Romana dus Marcel gebeld, Marcel zijn moeder, de moeder van Marcel heeft toen uitgevogeld met wie Daniela bij de OLMA was, heeft de moeder van die vriendin gebeld, die vervolgens die vriendin zelf heeft gebeld, zodat Daniela uiteindelijk mij kon bellen. Snappen jullie het nog? Het komt er dus op neer dat er een heleboel telefoontjes nodig waren, en driekartier tijd om uiteindelijk elkaar aan de telefoon te spreken en elkaar te treffen voor het overhandigen van het autopaspoort. Na het overhandigen van het paspoort hebben we nog even een drankje gedaan bij de bierstand. Voor mij overigens alcohol vrij, want ook het Zwitserse bier drink ik niet graag. Daar troffen we nog wat bouwvakkers met wie we in gesprek waren. Die bouwvakkers hadden ook ooit een project in Nederland gedaan, maar het enige wat ze er van onthouden hebben zijn geloof ik de woorden die niet in mijn woordenboek voorkomen. Dan weet je vast wel welke woorden ik bedoel. 

Ik begin qua OLMA overigens al aardig in te burgeren, aangezien ik gisteren naar de OLMA geweest ben en waarschijnlijk zaterdag weer ga. Gisteren was de eerste keer dat ik daadwerkelijk naar binnen geweest ben. Binnen zijn verschillende hallen met uiteenlopende zaken. Zo is er een veehal, waar een reuzenstier stond, een drankhal en verschillende halen met huishoud en landbouwapparaten/producten. Ook zijn er verschillende shows in de arena, waar dieren tentoongesteld worden, varkensrennen gehouden worden en nog veel meer. Het heeft wel iets weg van de huishoudbeurs alleen dan ook voor mannen. Jong en oud lopen er rond. Gelukkig was het gisteren gemoedelijk, want het kan ook onwijs druk zijn. En vooral in de 'drankhal' waar men wijn kan proeven en kopen en natuurlijk bier kan drinken wordt de sfeer er dan niet echt beter op. Wat wel leuk is is dat je overal dingen kan proeven. Kaas, chocola noem het maar op en alles typisch Zwitsers of in Zwitserland geproduceerd. 

reuzenstier

rechts Louisa, gezelligheid erbij!

klaar voor een ritje in het reuzenrad

Afgelopen zondag heb ik nog een leuke wandeling gemaakt naar de top van een heuvel hier in de buurt. Heerlijk om zo de zondagochtend te beginnen, vooral met een zonnetje erbij. Voor de kinderen is het geen probleem om een eind te lopen en die vermaken zich wel met rennen, spelletjes spelen, pauze houden, paddestoelen zoeken enz. We vonden trouwens een super mooie vliegenzwam in het bos op de heuvel. Boven aangekomen hebben we in het restaurant daar wat gegeten en gedronken, waarna we huiswaarts gingen. Het uitzicht was wederom super mooi. Wanneer het mooi weer is kan je de bergen van Oostenrijk aan de ene kant zien en aan de andere kant de Bodensee en een deel van Duitsland. 

oooh!

tijd voor pauze

Maandag was het weer totaal anders. Toen ik mijn gordijnen opende wachtte mij namelijk een grote verassing; het sneeuwde. Bij ons was het vooral natte sneeuw die viel, maar in de verte zag ik duidelijk witte heuvels en bergtoppen. Zo vroeg. Begint de winter nu al? De volgende dag scheen de zon gelukkig weer, maar was het nog wel koud. Heerlijk winterweer. Nu is de herfst weer terug en is het aangenaam warm buiten. Ik ben dan ook heerlijk de hele dagen buiten met kinderen. Kastanjes zoeken, stoepkrijten, naar de speeltuin, boodschappen doen, een wandeling maken of gewoon lekker voor het huis met de poppen spelen.

De eerste sneeuw is te zien ;) 

Sinds maandag heb ik er ook nog twee dagen per week een oppaskindje bij. Ze komt in ieder geval volgende week ook nog twee dagen en het gaat super goed. Ik vind het wel erg gezellig om er nog een kind bij te hebben en Noemi, Elina en Louise (zo heet the special quest) spelen ontzettend leuk met elkaar. Daarnaast kan ik hierdoor mooi een beetje bijverdienen en dat is ook nooit weg. 

Jippiee! We gaan naar buiten 

Ingehuurde huishoudsters

Ik merk nu dat ik me ook steeds meer thuis ga voelen in de buurt. Ik leer steeds meer mensen kennen en kan nu ook een goed gesprek voeren in het Duits. Afgelopen dinsdag was ik nog bij een gezin hier in de buurt om thee te drinken. Gezellig met de moeder gekletst die lang als lerares gewerkt heeft en nu werkt in een Spielgruppe (soort peuterspeelzaal). Zij komt oorspronkelijk uit Basel en vertelde mij over deze stad. Over twee weken is daar een herfstmarkt, die erg bekend en groot is. Ik denk dat ik dan maar eens die kant op ga. Ze vertelde me al over leuke winkeltjes, plekken waar je thee kan drinken, dus ik krijg al helemaal zin om te gaan. Ondertussen speelden de kinderen heerlijk met elkaar. Elin en Valentin (de kinderen waar we op bezoek waren) spelen super met Noemi en Elina. Ze kunnen eindeloos met elkaar vader en moedertje spelen. Zo leuk! En het telefoneren tussen Noemi en Elin is zo schattig. Als twee echte vriendinnen vertellen ze elkaar hele verhalen. 

Elin heeft daarin eindeloze fantasie en Noemi is daarin wat nuchterder. Dat merkte ik laatst ook nog toen we erg hadden gelachen op de lachstoel. Louise en Noemi verstopten zich onder een kleed, waarna ik erop ging zitten en zij natuurlijk begonnen te lachen. Hoogst verontwaardigd speelde ik het spel mee en noemde het tafereel 'de lachstoel'. Later tijdens het middageten wilde Noemi duidelijk nog iets kwijt; 'Judith, die lachstoel, dat waren Louise en ik hoor!' Haha.... 

Ook Elina is soms lekker down to earth. We zaten laatst tijdens het avondeten te spinnen dat de kinderen vanavond wel zelf naar bed konden gaan. Zelf kleren uittrekken, elkaar een verhaaltje vertellen. Zegt Elina opeens zeer serieus; 'Maar Mama dat gaat eenvoudig niet. Ik kan toch niet zelf mijn luier aantrekken!' :) 

Laat ik maar afsluiten met de blunder van de dag. Om half twee, toen ik net wilde beginnen aan het schrijven van mijn blog, hoorde ik een auto de oprit opkomen. Ik kijken wie het waren en de hoge heren netjes een hand geven. Daarbij noemde ik alleen mijn voornaam. Kreeg ik later de vraag of mijn achternaam Judith was. Oeps..... 

Ganzjährig urlaub?!

Normaal gesproken zou je zeggen dat als de kinderen vakantie hebben, je als au-pair juist geen vakantie hebt. Nou deze week voelde echt als een vakantieweek. Ik heb weer onwijs veel leuke dingen gedaan. Omdat Romana deze week vrij had en ik vorige week wat meer uren dan normaal heb gemaakt, heb ik meer  vrij gehad dan gewerkt deze week.

Het hoogtepunt van deze week was absoluut mijn uitstapje naar Lugano. Van vrijdagmiddag tot zaterdagavond ben ik in deze stad geweest die in het zuiden van Zwitserland ligt, nabij de grens met Italië. Vrijdagmiddag na de lunch snel mijn backpack ingepakt, zodat ik om half 2 de trein kon nemen naar Sankt Gallen, om vervolgens via Art-Goldau, door te reizen naar Lugano. En dat alles in 4 uur en 9 minuten. Dat was althans het plan. Ik miste namelijk de juiste aansluiting in Art-Goldau. Op de website van de SBB (Zwitserse NS) stond dat de trein naar Lugano van spoor 4 zou vertrekken. Aangekomen op spoor 4, terwijl ik maar 4 minuten overstaptijd had, stond er geen trein klaar naar Lugano. Overigens stond er wel een jongen klaar die met een of ander 'reclame' praatje, over chemicaliën die tijdens een oorlog boven Japan zijn geloosd, mijn aandacht te wekken, waardoor ik mijn trein helemaal niet meer kon halen. Ik vroeg namelijk 1 minuut later aan een medewerker van de SBB van welk spoor de trein dan wel was vertrokken.. Een gebaar naar een spoor verder, waar net een trein vertrok was genoeg om te weten, dat ik dus in die trein had moeten zitten. Balen dus. Gelukkig legde de medewerker van de SBB uit dat ik ook de trein die klaarstond op perron 3 kon nemen en dat ik dan over moest stappen in Bellinzona. Uiteindelijk kwam ik 45 later dan gepland aan in Lugano. Dat valt dus nog reuze mee.

m'n bed in Youth Hostel Montarina

Aangekomen in Lugano op naar de volgende uitdaging: het vinden van het Hostel waar ik de komende nacht zou verblijven. De website van het hostel gelovend moest het hostel heel dichtbij het station liggen en dat was inderdaad zo. Op de heuvel aan de andere kant van het station lag het Hostel waar ik heb geslapen. Het was een geweldige ervaring in het hostel, waar ik vlak na aankomst gelijk al 2 andere meiden ontmoette, die ook beiden alleen naar het Hostel waren gekomen. Een van de meiden komt uit Washington DC en was in Europa voor een rondreis van 6 weken. De ander komt uit Quebec, maar zij studeert en woont momenteel in Geneve. Na het gereed maken van mijn bed in een slaapzaal met zestien bedden, met de meiden naar het centrum van Lugano gegaan om daar wat te gaan eten. We hebben gegeten in een typisch Luganees (geen idee of dat een woord is) restaurant. Engels spraken ze daar niet en Italiaans spraken wij alleen niet, maar met een mengelmoes van Spaans en Frans en met de nodige handgebaren kwamen we er wel uit. Ik kwam er overigens aan het eind van de avond achter dat ze ook goed Duits spreken en verstaan, maar dat was natuurlijk nog niet in mij opgekomen.. Oeps. Ik geloof wel dat het personeel om ons heeft kunnen lachen die avond, vanwege ons eigen gemaakte buffet. We namen namelijk alle drie een ander gerecht van de kaart, zodat we alles konden proeven, en deelden dit met elkaar. Een van de obers stond duidelijk verbaasd een paar minuten naar ons te staren, terwijl een andere ober galant met 3 bordjes aankwam, zodat we daar de verschillende dingen op konden leggen. Wat ook nog grappig was, was het bestellen van het toetje. Terwijl we nog op de kaart aan het kijken waren voor het toetje, kwam een van de obers al naar ons toe 'Dat wordt dus 3 maal tiramisu?'. Waar was onze kiesvrijheid gebleven in een democratisch land ;) Grapje. Die tiramisu was overigens wel erg lekker en de panna cotta smaakte ook goed, want uiteraard deelden we weer met elkaar, zodat we verschillende dingen konden proeven. De opdringerigheid van die ober is wel typisch iets voor de sfeer in de stad. Typisch Italiaans misschien?

Stad bij nacht

Na het eten nog lekker rondgelopen in de stad. Gedurende het weekend was er een herfstfestival met overal kraampjes, eten, wijn, muziek. Gezellig dus. En voor het eerst geroosterde kastanjes gegeten hier. Dat eten mensen hier heel erg graag. En is wist niet dat je van kastanjes ook jam kan maken. Zag een kraampje op de markt staan en heb een klein beetje geprobeerd. Ik vond het overigens niet echt een lekkere combinatie. Dan heb ik toch veel liever gewoon alleen geroosterde kastanjes. mmmm! In een poging een foto van ons drieën te maken, stootte Camille een Italiaan aan. Die wilde natuurlijk wel een foto van ons maken, maar met drie fototoestellen tegelijk een foto maken ging natuurlijk niet lukken, dus hup vriend erbij geroepen en nog een en onze fotoshoot kon beginnen. 10 minuten later en wat foto's rijker probeerden de mannen ons nog zover te krijgen samen met hen naar een disco te gaan, maar helaas voor hen wilden we liever wat rondlopen en niet te laat ons bed in. De meiden wilden namelijk zaterdags een hike gaan doen van 5 uur.

Samen met Camille en Annah

Na een niet zo lange nacht, aangezien het toch even wennen is op een slaapzaal met 16 bedden, om 7 uur opgestaan. Snel gedoucht in gelukkig schone douches, aangekleed, ontbeten en op naar de Monte Tamaro, een berg in de buurt van Lugano. Zoals ik eerder als schreef wilden Camille en Annah een hike gaan doen van 5 uur. Dat lag echter niet helemaal in mijn planning, aangezien ik 's avonds weer terug naar Speicher wilde gaan en ik ook nog graag de binnenstad van Lugano wilde bezoeken. Verder had ik ook niet de juiste uitrusting meegenomen en zonder goede schoenen kom je hier nou eenmaal niet ver. Daarom ben ik wel meegegaan met de bergbaan omhoog, maar heb ik niet de hele dag gelopen. Ik heb op de berg een kerk bezocht, genoten van een fantastisch uitzicht, wat op pichnicktafels en van picknicktafels gesprongen en heb ook nog een wandelingetje van een half uur gemaakt.

De kerk op de berg 

Terug in Lugano de binnenstad in te gaan om te genieten van de gezelligheid van het festival, de cultuur, de mensen, want dat is toch duidelijk anders dan in Speicher. Vooral met het mooie weer (23 graden) voelde het echt mediteraans aan. Heerlijk! Aan het eind van de middag tot een uurtje of 6 bij het meer gezeten. Om kwart over zeven wilde in namelijk weer in de trein zitten en ik moest ook nog mijn backpack halen bij het Hostel. Op weg naar het treinstation kwam ik een uitgeputte Camille en Annah tegen. Ze hadden uiteindelijk 6 uur over de hike gedaan en waren compleet gesloopt. 'T was wel leuk om ze nog even gezien te hebben.
In de trein mijn geinproviseerde avondmaaltijd gegeten, geslapen en veel gelezen. Om twaalf uur 's nachts was ik weer thuis. Lekker weer in mijn eigen bed geslapen ;)

Mijn handmade pochette kwam in Lugano trouwens goed van pas. Alle pasjes, tickets enz. heb ik nu binnen handbereik en niet meer verspreid in mijn tas. Deze pochette heb ik trouwens afgelopen dinsdagmiddag gemaakt. Ik had namelijk maandag in Winterthur een ontzettend leuk boek gekocht met allemaal verschillende naaipatronen voor tassen en kon het natuurlijk niet laten om de volgende dag gelijk een van de patronen uit te proberen. Dinsdagochtend moest ik alleen nog even wat materialen, zoals een rits, bij de plaatselijke handwerkwinkel halen. De stof had ik namelijk al uit Nederland meegenomen. Daarnaast zijn stoffen hier echt niet te betalen. 28 Franken voor 1 meter. Wat denken ze wel! Als je de handwerkwinkel hier in het dorp binnenkomt is het net of je een paar jaar terug in de tijd reist. Je kan er zelfs nog op de bon spullen meenemen. Daar kwam ik achter aangezien ik niet genoeg contant geld bij mij had en ik ook niet kon pinnen.

De naaikamer hier is een echte luxe en ik heb dan ook de hele middag lekker kunnen naaien. Noemi heeft een groot deel van de middag op de tafel gezeten om te kijken naar mijn naaikunsten en ondertussen konden wel lachen om het kasperlitheaterspel (poppenkast) van Elina. De naaikamer leent zich verder ook goed voor andere doeleinden.

Donderdagochtend, nog slaperig van de nacht, kwam Noemi naar mij toe om te vragen of ik met haar een hoedje van papier wilde knutselen. Ik heb namelijk een keer eerder voor Elina, naar aanleiding van he liedje, een hoedje van papier gemaakt en dat vond ze zo leuk, dat ze er zelf ook een wilde maken. Dus hop alle knutselspullen uit de kast; kranten, papier, verf en kwasten. Muziek erbij, kacheltje aan en de knutselochtend kon beginnen. De hoedjes zijn echt ontzettend leuk geworden (foto's volgen nog).

Om de 'vakantie' nog compleet te maken, ben ik woensdag ook nog met Romana en de kids naar Zurich geweest. Mijn eerste echte bezoek aan de grootste stad van Zwitserland. We gingen in Zurich een bezoek brengen aan neefjes en nichtjes van de kids. Het was een leuke eerste kennismaking met Zurich. Wat ik hier zo bijzonder vind is dat alle steden, ook de grotere, vrijwel alleen lage gebouwen hebben. Dat is dus wel even wat anders dan in Rotterdam. Verder zijn veel steden behoorlijk uitgestrekt en is er veel groen tussen de huizen en gebouwen. Ik vond het wel heerlijk om weer een keer in een grote stad te zijn. Dat voelt weer een beetje als Rotterdam ;) Terug in de trein viel ik ook weer van de ene verbazing in de andere. Alle intercity's hebben hier namelijk een speciaal kinderrijtuig inclusief glijbaan, klimrek, tafeltjes en heel veel figuren en kleuren. Echt heel erg leuk.

Chronologisch is mijn verhaal dit keer geloof ik niet geworden, dus ik hoop dat jullie alles een beetje hebben begrepen. Mijn verhaal van vandaag rond ik nog af met mijn belevenissen van vandaag. Ik heb namelijk met Milena, een van de meiden van de sportvereniging, en een vriendin van haar een wandeling in de omgeving gemaakt. Van het mooie uitzicht, konden we vanwege de regen en nevel helaas niet genieten, maar we hebben wel heerlijk gekletst en gelachen. Boven op de heuvel, waar onze wandeling naartoe ging hebben we in een typisch Zwitsers restaurant wat gedronken en vooral veel gekletst. De vriendin van Milena (ik ben haar naam namelijk vergeten) is afgelopen zomer nog in Rotterdam geweest. Het Jeugdhostel in de kubuswoningen vond ze ontzettend gaaf, al kwamen ze pas na lang zoeken in het hostel aan. Terug lopend naar huis nog wat plannen gemaakt voor een theekransli, sleeritjes en ski uitstapjes. Ik zeg: Laat de winter maar komen!

Liefs
Judith